09-08-11

De verlaten plaatsen eens opgezocht

 

Urban fotografie,
noemen ze dit dan.


Urban, Dat doet mij dan altijd denken aan een werknemer, jaren, zoniet eeuwen terug bij metaalwerken NV.Valcke tegenaan de Bolle, den Urbain.
Een mens die levenslang gezwoegd heeft in hangaars, snikheet in de zomer, ijzig koud in de winter, vuile klamme dagen van lange uren waren het toen, enkel de zondag was ie vrij, en nog had zijn gezin het moeilijk om de eindjes aan elkaar te knopen.
Dit alles zonder morren, een gelukkig gezin die woonden in een klein huisje, zonder stromend water, zonder comfort,... zo maken ze ze, gelijk den urbain, nu niet meer. 
 Ik laat den Urbian, die ook al geen hoge toppen scheerde in tijdsduur op deze planeet, maar verder in vrede rusten, daarom hou ik het liever gewoon bij 'verlaten plaatsen'

Is dus wel iets dat ik graag doe, deze bijna mystieke plaatsen van lang vervlogen tijden verkennen, de duizenden voetstappen op de nu stofferige bodem, van mensen ooit aan het werk in zwaardere omstandigheden dan heden ten dage, net op dezelfde plaats als waar jij de uwe neerzet.
Hoeveel van deze mensen zijn al niet meer onder ons, die hier ooit voor den brode voor hun talrijke kroost, in een luidruchtige atmosfeer van trillende en stampende machines hun dagen sleten.
Ik kan ze bijna zien, horen, voelen, gehuld in de rook van de stoomketel en het smidsevuur, de geur van zweet, olie en lasapparaten, het gedreun van de hamers op het warme staal, knedend op het vormgevend aambeeld, verweg, een roep in de hangaar om hulp van de collega's bij het zware werk.
De reuk van opgewarmde koffie uit het hokje van de meestergast, die bijna onderdanig knikt tegen de werktuigkundig ingenieur 
Ik schrik op uit mijn mijmeringen door een dier die schichtig, onhoorbaar, tussen enkele roestrood kleurige, door de tijd gegeselde golfplaten glipt, was het een kat, misschien een rat, die dit domein tot het zijne had gemaakt..
Maar nu, gehuld in een beklemmende alles omhullende stilte enkel hoorbaar, het getik van de regen die op de gammele, van met cement en asbest gemengde golfplaten  daken drupt.
Ondersteund door het zacht fluisterende zingen van de wind,binnendringend door de honderden door sleet of vandalen achtergelaten gaten.
 Hier en daar een verroest stuk ijzer even optillend en neerlatend in een eentonig getik die de doodse stilte , voor even maar, weer leven geeft

Ik kom er graag de tijd vastleggen , schrijvend met licht, ook nu tijdens een regenbui, die je ook ziet als wazige schijnsels op de lens.
Vele locaties zijn, zeker voor mij, niet te betreden of ze zijn gewoonweg verboden terrein.
Ik maakte ook een handeling op de beelden om meer expressie te laten uitstralen, zonder HDR te gebruiken.

IMG_2817-kopie-2.jpg

IMG_2818-kopie-3.jpg

 

IMG_2819-kopie-2.jpg

 

IMG_2821-kopie-2.jpg

 

IMG_2823-kopie-2.jpg

'tja, ik weet het, stom, ik zal toch even een batch moeten aanmaken voor die tekst, maar had geen zin om het nogmaals over te doen.

-------------------------------------------------------------------------------

 

Gepost door Roy Verge in Verlaten Plaatsen | Permalink | Commentaren (7) |  Print |  Facebook | | | | Pin it!